Złoto i srebro stają w obliczu próby sił wraz z rozpoczęciem corocznego rebalansowania indeksów.

Kluczowe wnioski:

• W najbliższym czasie ceny złota i srebra mogą się silniej wahać, ponieważ coroczne rebalansowanie indeksów uruchamia mechaniczne, nieczułe na cenę zlecenia sprzedaży kontraktów terminowych po ponadprzeciętnych wzrostach w ubiegłym roku. 
• Szacowane przepływy związane z rebalansowaniem są duże nominalnie, lecz są skoncentrowane głównie na rynkach papierowych i nie świadczą o pogorszeniu fundamentów rynku. 
• Sposób, w jaki zachowają się ceny w pięciodniowym oknie rebalansowania, będzie ważnym sygnałem, czy ostatnie wzrosty były przede wszystkim dynamiką, czy też są wspierane przez trwalszy, głębszy popyt. 

Złoto i srebro wchodzą w drugi tydzień stycznia z dobrze znanym, choć często mylnie interpretowanym krótkoterminowym hamulcem: corocznym rebalansowaniem głównych indeksów surowcowych, takich jak S&P GSCI i Bloomberg Commodity Index. Ten, odbywający się raz w roku i oparty na z góry ustalonych zasadach, proces trwa pięć dni roboczych i rozpoczyna się dziś. W tym czasie fundusze śledzące indeksy dostosowują ekspozycję na kontrakty terminowe do z góry określonych docelowych wag, po roku nierównomiernych zmian cen.

W latach, gdy rozbieżności wyników między surowcami są niewielkie, rebalansowanie zwykle przebiega po cichu. W tym roku jednak zdecydowanie nie będzie to cicha operacja. Złoto wzrosło w ubiegłym roku o ponad 60%, a srebro zanotowało najsilniejszy roczny wynik od 1979 r., ze wzrostami bliskimi 150%. Dodatkowe zwyżki na początku 2026 r. jeszcze bardziej podbiły ich wagi w indeksach, przez co fundusze pasywne stały się mechanicznie nadmiernie przeważone względem docelowych alokacji.

Co w praktyce oznacza rebalansowanie?

Ponieważ złoto i srebro radziły sobie lepiej niż reszta, ich udział w benchmarkach surowcowych rósł automatycznie. Rebalansowanie odwraca ten dryf. Dostawcy indeksów resetują wagi na podstawie z góry określonych reguł, opartych m.in. na płynności i danych o produkcji, a fundusze śledzące indeksy muszą w efekcie sprzedać kontrakty terminowe na surowce, które stały się „przeważone”, i przenieść środki w stronę tych, które pozostawały w tyle.

Co istotne, te przepływy są nieczułe na cenę. Nie są oceną fundamentów, wyceny czy perspektyw makroekonomicznych — to czysto mechaniczna konsekwencja konstrukcji indeksów. Mimo to, gdy kumulują się w krótkim oknie realizacji, potrafią czasowo zaburzyć zachowanie cen i płynność — zwłaszcza w kontraktach z podwyższonym zaangażowaniem spekulantów.

Dlaczego w tym roku wyróżniają się złoto i srebro

Po zeszłorocznych wyjątkowych wynikach metale szlachetne będą musiały wchłonąć jedne z największych przepływów związanych z rebalansowaniem w całym koszyku surowców. Szacunki banków sugerują, że sprzedaż kontraktów terminowych na złoto i srebro może sięgnąć 6–7 mld USD w przypadku każdego z tych metali w trakcie pięciodniowego okna rebalansowania.

Względnie najmocniej wyróżnia się srebro. Szacunki mówią o potencjalnej sprzedaży równej ok. 10–12% średniego dziennego obrotu lub, w przybliżeniu, odpowiadającej niskiemu, kilkunastoprocentowemu odsetkowi otwartych pozycji na giełdzie COMEX — nowojorskim rynku kontraktów terminowych. To duże liczby i tłumaczą, dlaczego srebro ma już za sobą gwałtowny, dwudniowy spadek rzędu 8%, a złoto również znalazło się pod presją.

Nie zapominajmy jednak o kontekście. Dotychczasowa przecena zredukowała na razie tylko około połowę wzrostów srebra z początku stycznia, co sugeruje, że kupujący „na spadkach” pozostają aktywni, a presja podażowa została przynajmniej wstępnie wchłonięta, zamiast przerodzić się w kaskadową wyprzedaż. Warto też zauważyć, że platyna nie jest uwzględniona we wspomnianych indeksach, więc nie podlega sprzedaży związanej z rebalansowaniem; jej notowania mogą jednak nadal reagować na szersze nastroje przenoszące się z rynku złota i srebra.