Metale szlachetne dotknięte szokiem płynnościowym: wojna wymusza korektę wycen

Kluczowe punkty:

• Płynność ważniejsza niż bezpieczna przystań: złoto jest sprzedawane głównie w celu uwolnienia gotówki, a nie dlatego, że zmieniła się jego długoterminowa rola.
• Rozładowanie zatłoczonych długich pozycji: po miesiącach wyraźnej przewagi nad szerokim rynkiem zarówno złoto jak i srebro stały się podatne na gwałtowne zamykanie pozycji, gdy konflikt na Bliskim Wschodzie wywołał silny wstrząs makroekonomiczny.
• Srebro wypada słabiej: większa wrażliwość na zmienność rynkową i silne powiązania z przemysłem potęgują spadki w okresie rosnących obaw o wzrost gospodarczy i rosnących kosztów finansowania.
• Potencjał odbicia: gdy ustanie wymuszona, techniczna wyprzedaż, nadal będą działać sprzyjające czynniki makroekonomiczne, takie jak presja fiskalna, dedolaryzacja i ryzyko stagflacji.

Złoto i srebro pozostają pod znaczną presją, ponieważ wojna na Bliskim Wschodzie wciąż wywołuje silny wstrząs makroekonomiczny na rynkach światowych, zmuszając inwestorów do jednoczesnej rewizji oczekiwań dotyczących inflacji, stóp procentowych, perspektyw wzrostu i warunków płynności. Po wielu miesiącach wyraźnej przewagi rynkowej oba metale stały się podatne na spadki nie dlatego, że zmieniły się ich długoterminowe fundamenty, lecz dlatego, że po stronie długich pozycji zrobiło się „tłoczno” — wielu inwestorów było ustawionych na zwyżkę akurat wtedy, gdy nagle potrzebowali gotówki.

Na rynkach akcji trwa wyprzedaż w obliczu rosnących obaw o wzrost gospodarczy; koszty finansowania i rentowności obligacji mocno rosną w warunkach nasilających się obaw inflacyjnych, w następstwie tego, co może być największym w historii zakłóceniem globalnych dostaw energii. Przy ograniczonych możliwościach prowadzenia konwencjonalnych działań wojskowych Iran podejmuje działania odwetowe na szeroką skalę za pośrednictwem rynków energii, a ich skutki coraz silniej rozlewają się na cały świat. W piątek rentowności dwuletnich obligacji skarbowych USA po raz pierwszy od trzech lat znalazły się powyżej stopy funduszy federalnych, co sygnalizuje rosnące ryzyko, że kolejnym ruchem banku centralnego będzie podwyżka, a nie obniżka.

Powrót złota do 200‑dniowej średniej kroczącej po raz pierwszy od 2023 r. pokazuje skalę odwrócenia. W obecnym otoczeniu złoto jest jednym z bardziej wrażliwych aktywów; wyprzedaż napędzają zamykanie długich pozycji, aktywacja zleceń stop‑loss oraz pozyskiwanie gotówki przez inwestorów. W praktyce złoto jest sprzedawane, ponieważ pozostaje jednym z nielicznych płynnych aktywów, które w ujęciu 12‑miesięcznym nadal notują dodatni zwrot.

Presja na srebro jest jeszcze większa, co odzwierciedla jego wyższą betę i silniejsze powiązanie z cyklem koniunkturalnym. Wyprzedaż przyspieszyła po wybiciu poniżej 80 USD, co z technicznego punktu widzenia otworzyło drogę w stronę 40 USD. Od tego czasu dodatkowego impetu spadkom dodało zamykanie wcześniej popularnych transakcji. Dziś rano srebro niemal osiągnęło cel wynikający z projekcji Fibonacciego (61,8%) na poziomie 60,80 USD — to poziom, który może stanowić wstępne wsparcie. Jeśli to wsparcie nie zadziała, kolejnym istotnym poziomem wsparcia pozostaje 200‑dniowa średnia krocząca na poziomie 57,61 USD.

Skala korekty jest znacząca. Od początku miesiąca złoto spadło o 19,4%, a srebro o 30,9%, podczas gdy od początku roku straty wynoszą odpowiednio 1,8% i 8,1%. Jednak w ujęciu 12‑miesięcznym złoto pozostaje na plusie o 38,3%, a srebro o 90,0%. To podkreśla, jak silna była wcześniejsza hossa i dlaczego obecna faza wymuszonej likwidacji jest tak intensywna.

Gdy kurz opadnie i obecna fala wymuszonej sprzedaży dobiegnie końca, perspektywy, zwłaszcza dla złota, mogą ponownie wyraźnie się poprawić. Obawy o dług publiczny narastają, a ryzyko stagflacji rośnie, ponieważ wyższe koszty energii zagrażają wzrostowi, jednocześnie utrzymując inflację na podwyższonym poziomie. W takim środowisku decydenci mają ograniczone pole manewru, co ostatecznie może ponownie zwiększyć popyt na złoto jako zabezpieczenie przed niestabilnością makroekonomiczną i erozją siły nabywczej walut. Srebro również może odbić, ale w krótkim terminie prawdopodobnie pozostanie bardziej wrażliwe na obawy o wzrost gospodarczy.