Za pomocą jednego rachunku Saxo można korzystać z obu naszych platform.
Boom na IPO w energetyce jądrowej: sztuczna inteligencja potrzebuje energii elektrycznej, a Wall Street wyczuwa okazję
Najważniejsze wnioski
Holtec dołącza do rosnącej grupy spółek z sektora jądrowego — obok X‑energy i Standard Nuclear — które sondują zainteresowanie inwestorów giełdowych. Wejście na parkiet rozważa również Westinghouse.
Sztuczna inteligencja napędza popyt na niezawodną energię, ale opłacalność energetyki jądrowej wciąż w dużym stopniu zależy od kosztów budowy i sprawnej realizacji projektów.
Akcje spółek jądrowych zapewniają zróżnicowaną ekspozycję: od operatorów działających elektrowni i producentów paliwa, przez dostawców sprzętu, po firmy rozwijające reaktory nowej generacji.
Kolejna „spółka od sztucznej inteligencji”, która wybiera się na giełdę, nie produkuje czipów ani nie tworzy oprogramowania. Produkuje sprzęt na potrzeby energetyki jądrowej.
Holtec Nuclear ma zadebiutować na giełdzie Nasdaq 18 września 2026 r., po ustaleniu przedziału cenowego oferty publicznej na poziomie od USD 15 do USD 18 za akcję, co oznacza wycenę spółki na kwotę sięgającą USD 10.2 mld.
Za tym pośpiechem stoi prosty fakt: sztuczna inteligencja potrzebuje komputerów. Komputery potrzebują centrów danych. A centra danych potrzebują ogromnych ilości energii elektrycznej — najlepiej 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu.
Międzynarodowa Agencja Energetyczna prognozuje, że globalne zużycie energii elektrycznej w centrach danych mniej więcej podwoi się w latach 2025–2030. To sprawia, że atut energetyki jądrowej — stabilne, nieprzerwane dostawy energii — zyskuje na atrakcyjności. Jedno hasło, wiele biznesów jądrowych
Holtec wyróżnia się na tle „jądrowych” debiutantów, ponieważ nie jest wyłącznie obietnicą reaktora w bliżej nieokreślonej przyszłości.
Firma już dziś produkuje komponenty dla elektrowni jądrowych, zajmuje się gospodarką wypalonym paliwem jądrowym oraz świadczy usługi związane z wycofywaniem bloków z eksploatacji. Pracuje też nad ponownym uruchomieniem elektrowni Palisades w stanie Michigan (o mocy 800 MW) oraz rozwija własny mały reaktor modułowy (SMR), zaprojektowany z myślą o bardziej standaryzowanej budowie.
To plasuje Holtec mniej więcej pośrodku obecnego spektrum inwestycji jądrowych.
Constellation Energy oferuje przede wszystkim ekspozycję na przychody ze sprzedaży energii z działających elektrowni. Cameco sprzedaje uran i ma 49% udziałów w spółce Westinghouse, która dostarcza paliwo, sprzęt i usługi. GE Vernova jest obecna w tym segmencie dzięki dostawom sprzętu jądrowego oraz technologii małego reaktora modułowego BWRX‑300. Z kolei Oklo plasuje się znacznie bliżej strony „deweloperskiej”, gdzie większość wartości zależy od reaktorów, które dopiero mają zostać zbudowane.
Temat ten sam. Ryzyka biznesowe – zupełnie różne.
Dla inwestorów to rozróżnienie jest ważniejsze niż samo słowo „jądrowy” w opisie spółki. Istniejące reaktory generują prąd – i gotówkę – już dziś. Natomiast deweloperzy nowych reaktorów najpierw muszą uzyskać pozwolenia, pozyskać finansowanie, wybudować instalacje i znaleźć odbiorców.
Pytanie za 15 000 USD
Największym problemem energetyki jądrowej może już nie być popyt, lecz koszty.
Ostatnie doświadczenia z USA nie napawają optymizmem. Analiza wykorzystywana przez Departament Energii USA (DOE) szacuje koszt budowy bloków 3 i 4 elektrowni Vogtle na około 15 000 USD za kilowat (kW) w cenach z 2024 r.
Dla porównania: elektrownia Barakah w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, oparta na południowokoreańskiej technologii reaktorów i powtarzalnym programie czterech bloków, wymagała finansowania rzędu 24,4 mld USD, przy łącznej mocy 5,6 GW. To daje około 4 400 USD za kW mocy zainstalowanej.
Te liczby nie są idealnie porównywalne, ale różnica mówi sama za siebie. Atom staje się znacznie tańszy, gdy kraje powtarzają sprawdzone projekty, utrzymują wyszkolone kadry i sprawnie działające łańcuchy dostaw.
Sam Holtec celuje w około 7 500–8 500 USD za kW dla przyszłych, dwublokowych projektów SMR na rynkach wysokokosztowych, takich jak USA. Ten cel ma znaczenie. Jeszcze większe znaczenie ma jego realizacja.
Co może pójść nie tak
Najbardziej oczywiste ryzyko jest takie, że entuzjazm wobec atomu wyprzedza jego rachunek ekonomiczny. Wczesne sygnały ostrzegawcze to rosnące szacunki kosztu jednostkowego (USD/kW), opóźnienia w osiąganiu kamieni milowych procesu regulacyjnego lub powtarzające się prośby o dodatkowe wsparcie publiczne.
Popyt ze strony AI może być realny, a mimo to nie musi przełożyć się na popyt na energię jądrową. Elektrownie gazowe, OZE, magazyny energii i modernizacja sieci mogą zostać zrealizowane szybciej niż nowe reaktory.
Dochodzi też kwestia ładu korporacyjnego. Podmioty powiązane z założycielem mają po IPO zachować około 99% praw głosu w wyborach do rady dyrektorów, co pozostawia akcjonariuszy mniejszościowych z bardzo ograniczonym wpływem.
Przewodnik dla inwestorów
- Oddziel „dziś” od „jutra”. Rozróżnij istniejące, generujące gotówkę aktywa jądrowe od biznesów zależnych od uruchomienia przyszłych reaktorów.
- Patrz na koszt w przeliczeniu na kilowat. Spadające koszty budowy i powtarzalne programy są ważniejsze niż ambitne zapowiedzi dotyczące mocy.
- Śledź kontrakty i pozwolenia. Wiążące umowy na dostawy energii, wydane zgody regulatorów i zrealizowane etapy budowy ważą więcej niż niewiążące plany.
Najpierw prąd, potem wyceny
AI mogła ponownie otworzyć atomowi drzwi na Wall Street, ale sam popyt na energię nie czyni reaktorów opłacalnymi. Wygrają spółki, które przekują popyt w podpisane kontrakty, pozwolenia, powtarzalny proces budowy i, docelowo, przepływy pieniężne.
Dlatego najprzydatniejszą miarą w energetyce jądrowej jest nie liczba obiecywanych megawatów, lecz koszt w USD na kilowat faktycznie dostarczonej mocy. Jeśli branża przejdzie od jednorazowej złożoności w stylu Vogtle do powtarzalności à la Barakah, ta fala IPO może oznaczać realny restart przemysłowy. Jeśli koszty pozostaną wysokie, a harmonogramy będą się rozjeżdżać, inwestorzy mogą odkryć, że serwery na potrzeby AI wciąż można stawiać znacznie szybciej niż reaktory.
Deficyt mocy jest realny. O tym, kto zarobi na jego rozwiązaniu, zadecyduje skuteczna realizacja projektów.
