Złoto: Krótkoterminowe czynniki hamujące a długoterminowe wsparcie strukturalne

Kluczowe punkty:

• Złoto znajduje się przy dolnej granicy korekty o rozpiętości 1 500 USD, wyznaczonej przez styczniowe maksimum na poziomie 5 595 USD i marcowe minimum na poziomie 4 100 USD.
• Rosnące rentowności obligacji oraz wyższe oczekiwania inflacyjne, napędzane wzrostem cen energii, obecnie przyćmiewają od lat znane czynniki wspierające, w tym obawy dotyczące długu publicznego, dywersyfikację portfeli inwestorów i rezerw walutowych banków centralnych oraz trwające tendencje dedolaryzacyjne.
• Napływy do i odpływy z funduszy ETF oraz wskaźniki zmienności sugerują ograniczone zaangażowanie uczestników rynku oraz oczekiwanie na wyraźniejszy impuls — techniczny bądź fundamentalny.

Złoto utrzymuje się w tygodniowej konsolidacji po historycznej fali wzrostów, która wyniosła kruszec do styczniowego szczytu w okolicach 5 595 USD, po czym nastąpiła gwałtowna korekta do marcowego minimum blisko 4 100 USD. Przy poziomie 4 550 USD złoto wciąż jest ok. 5% na plusie od początku roku i ok. 40% rok do roku, ale pozostaje blisko dolnej granicy przedziału korekcyjnego o rozpiętości ok. 1 500 USD, wyznaczonego w pierwszym kwartale.

Obecne otoczenie coraz wyraźniej uwidacznia różnicę między tym, na czym w krótkim terminie koncentrują się traderzy, a tym, na czym w dłuższym terminie koncentrują się inwestorzy. Choć długoterminowe strukturalne argumenty za złotem w dużej mierze pozostają niezmienione, krótkoterminowe czynniki makroekonomiczne stworzyły trudniejsze warunki dla notowań.

Z perspektywy traderów uwaga skupia się na cenach energii, oczekiwaniach inflacyjnych, rentownościach obligacji i dolarze amerykańskim. Kryzys na Bliskim Wschodzie oraz wynikające z niego zakłócenia na rynkach energii podbiły oczekiwania inflacyjne w okresie, gdy rynek szykował się na obniżki stóp procentowych. Wyższe ceny energii bezpośrednio przekładają się na inflację i, w konsekwencji, na wyższe rentowności obligacji skarbowych, co jednocześnie wspiera dolara amerykańskiego.

Taki układ czynników stworzył trudne warunki dla rynku złota. Rosnące rentowności zwiększają koszt alternatywny utrzymywania aktywa nieprzynoszącego odsetek, a silniejszy dolar zwykle obniża popyt ze strony inwestorów spoza obszaru dolarowego. W efekcie typowa reakcja „bezpiecznej przystani” stała się mniej oczywista. Przy obecnym układzie zależności eskalacja napięć geopolitycznych może chwilami ciążyć na notowaniach złota, jeśli pociąga za sobą kolejny wzrost cen energii i oczekiwań inflacyjnych.

Technicznie rzecz biorąc, w bardzo krótkim terminie złoto ustabilizowało się w wąskim przedziale 4 500–4 590 USD, a wahania cen zawężają się wokół kluczowych poziomów zniesień Fibonacciego. Szerszy obraz pozostaje ograniczony przez dwie istotne średnie kroczące: 200‑sesyjna średnia krocząca, obecnie w okolicach 4 355 USD, stanowi kolejny ważny poziom wsparcia, natomiast 50‑sesyjna, w rejonie 4 705 USD, wciąż ogranicza próby wybicia w górę.