Tygodnik Towarowy: wyprzedaż metali pogłębia się, a spadki cen oleju napędowego dają nadzieję na obniżenie inflacji
Najważniejsze informacje:
- Wyprzedaż surowców przyspiesza: indeks Bloomberg Commodity Total Return zmierza do piątego z rzędu tygodnia spadków, tracąc w tym okresie 11,5%, ponieważ rosnące rentowności obligacji, mocny dolar i presja związana z pozycjonowaniem pod koniec roku wywołują szeroką falę wyprzedaży.
- Największe straty ponoszą metale: złoto, srebro, platyna i miedź notują dotkliwe spadki, ponieważ spekulacyjna wyprzedaż i obawy dotyczące inwestycji w AI przesłaniają fundamenty podaży i popytu.
- Spadki cen oleju napędowego mogą złagodzić presję inflacyjną: gwałtowny spadek cen destylatów średnich (w tym oleju napędowego) może z czasem pomóc ograniczyć inflację, zmniejszając presję na Rezerwę Federalną, by kontynuowała podwyżki stóp procentowych.
- Napięta sytuacja po stronie podaży wspiera całkowitą stopę zwrotu: mimo korekty, krzywe terminowe w układzie backwardation (gdy ceny kontraktów z późniejszym terminem dostawy są niższe od cen spot), zwłaszcza w segmencie energii, przyczyniły się do wzrostu całkowitej stopy zwrotu do 20% w tym roku, przy 13-procentowym wzroście samych cen.
Sektor surowców przygotowuje się na kolejny trudny tydzień. Indeks Bloomberg Commodity Total Return (BCOMTR) spada o 4,6%, wydłużając serię zniżek do pięciu tygodni z rzędu i powiększając łączny spadek w tym okresie do 11,5%. Tym samym tegoroczna stopa zwrotu spadła do ok. 20%, co oznacza wyraźne odwrócenie trendu po mocnych wynikach, które utrzymywały się przez sporą część 2026 r. Mimo to surowce wciąż wypadają lepiej niż główne indeksy akcji: S&P 500, Nasdaq i MSCI World zyskują w tym roku po około 5%. Dodatkowo dolar umocnił się o blisko 6%, co zwiększa presję na surowce wyceniane w dolarze.
Wyprzedaż objęła szeroki przekrój rynku, a najmocniej ucierpiały metale szlachetne i przemysłowe. Niedawny wzrost rentowności amerykańskich obligacji skarbowych, a następnie ich spadek w tym tygodniu, wywołany popytem na bezpieczne przystanie, w połączeniu z mocniejszym dolarem i rosnącymi oczekiwaniami na dalsze podwyżki stóp procentowych przez Rezerwę Federalną, podkopały zaufanie inwestorów. Jednocześnie presję zwiększają obawy dotyczące trwałości inwestycji w AI, słabnące perspektywy wzrostu oraz zaostrzające się warunki finansowe.
Skala i tempo tej korekty sugerują coraz wyraźniej, że dzieje się coś więcej niż tylko ponowna wycena poszczególnych surowców. Po miesiącach solidnych wyników na wielu rynkach inwestorzy ograniczają ekspozycję, zamykają popularne pozycje i realizują zyski przed końcem roku. W miarę narastania strat na akcjach i innych aktywach rosnący popyt na płynność może dodatkowo przyspieszać wyprzedaż.
Poza wyższym kosztem finansowania wyprzedaż może także odzwierciedlać kurczącą się globalną płynność dolarową. Rośnie zapotrzebowanie na finansowanie infrastruktury na potrzeby AI. Duże pierwsze oferty publiczne (IPO) — m.in. niedawna oferta Anthropic o wartości ponad 100 mld USD — pochłaniają kapitał inwestorów. Do tego dochodzą zmienność na rynku akcji oraz wyższe koszty bezpieczeństwa energetycznego. Wszystko to zwiększa popyt na gotówkę dokładnie wtedy, gdy wyższe stopy procentowe podnoszą koszt finansowania.
Efekt? Trudne otoczenie, w którym nawet surowce wspierane przez relatywnie mocne fundamenty podaży i popytu stają się podatne na spekulacyjną wyprzedaż.
Metale szlachetne: przekonania inwestorów zostają wystawione na ciężką próbę
Metale szlachetne poniosły największe straty. W tym tygodniu cały segment odnotował spadek o około 9%. Srebro spadło o 14%, platyna o 12%, a złoto o blisko 8%, co pogłębiło korektę, która wymazała sporą część wcześniejszych wzrostów.
To, że złoto nie pełniło roli „bezpiecznej przystani” podczas ostatniej wyprzedaży akcji, pokazuje dominację obaw o płynność i politykę pieniężną. Zamiast zyskiwać na wzroście niepewności, kruszec stał się źródłem gotówki dla inwestorów zmagających się z rosnącymi stratami w innych częściach portfela, wyższymi kosztami finansowania i presją na redukcję ryzyka.
Wyprzedaż najmocniej uderzyła w strategie z dźwignią finansową oraz momentum — spadki cen wymuszają tam dalsze zamykanie długich oraz otwieranie krótkich pozycji. Im bliżej końca roku, tym silniejsza staje się motywacja, by redukować ryzyko zamiast otwierać nowe pozycje.
W dłuższym horyzoncie obraz inwestycyjny nie pogorszył się jednak w takim stopniu, jak sugerują spadki cen. Dywersyfikacja rezerw przez banki centralne wciąż stanowi istotne źródło popytu, a zasoby złota w ETF-ach wykazały się zaskakującą odpornością. Według danych Bloomberga łączne zasoby utrzymały się w ostatnim miesiącu na zbliżonym poziomie, około 3 140 ton, mimo około 10-procentowego spadku cen złota. To sugeruje, że inwestorzy długoterminowi w większości utrzymali ekspozycję, zamiast przyłączać się do ostatniej wyprzedaży.
Niższe ceny powinny także stopniowo pobudzać popyt na fizyczne kruszce, zwłaszcza w Azji, przed chińskim Nowym Rokiem Księżycowym na początku lutego. Tempo spadków może jednak ograniczać bardziej agresywne zakupy, dopóki zmienność nie zacznie słabnąć.
Podobnie banki centralne mogą woleć rozłożyć zakupy w czasie, zamiast próbować „łapać dołek”. Ich strukturalny popyt wspiera rynek w dłuższym okresie, ale nie należy go mylić z twardą podłogą cenową w okresach wymuszonej wyprzedaży.
Dla inwestorów długoterminowych ostatnie spadki coraz bardziej zasługują na uwagę. Same atrakcyjne wyceny mogą jednak nie wystarczyć, by odwrócić trend spadkowy, jeśli nastroje nadal będą kształtowane przez mocnego dolara, wysokie realne rentowności i oczekiwania na dalsze zacieśnianie polityki pieniężnej w USA.
Miedź: rozbieżność między cenami a podażą fizyczną rośnie
Metale przemysłowe również mocno ucierpiały; miedź spadła o około 9%, do najniższego poziomu od ośmiu miesięcy. To odzwierciedla narastające obawy o globalny wzrost, popyt w Chinach oraz trwałość inwestycji w infrastrukturę związaną z AI — czynnik, który jeszcze na początku roku silnie napędzał bycze oczekiwania.
Wyprzedaż przyspieszyła po wyborach w połowie kadencji w USA, które zwiększyły niepewność co do tempa przyszłych inwestycji w centra danych oraz kierunku amerykańskiej polityki handlowej. Tymczasem słabość cen kontraktów terminowych wyraźnie kontrastuje z sytuacją na fizycznym rynku miedzi, zwłaszcza w Chinach.
Geograficzna koncentracja zapasów miedzi w Stanach Zjednoczonych, spowodowana częściowo niepewnością związaną z cłami, jeszcze bardziej skomplikowała sytuację na światowym rynku podaży. Chociaż zapasy monitorowane przez giełdy wydają się w ujęciu ogólnym stosunkowo wystarczające, znaczna część tego metalu pozostaje daleko od rynków, na których jest on najbardziej potrzebny.
Ta rozbieżność dobrze ilustruje wyzwanie, przed jakim stoją inwestorzy na rynku miedzi. Rynki finansowe coraz mocniej wyceniają słabszy wzrost i mniejsze wydatki inwestycyjne, podczas gdy rynek fizyczny nadal ujawnia ograniczenia podażowe.
W dłuższym terminie perspektywy popytu wspierają trendy takie jak elektryfikacja, rozbudowa sieci energetycznych, odnawialne źródła energii i inwestycje infrastrukturalne — nawet jeśli tempo rozwoju projektów związanych z AI nieco wyhamuje. Te strukturalne czynniki raczej jednak nie będą stanowić natychmiastowego bufora przed dalszą likwidacją spekulacyjnych pozycji czy ewentualnym pogorszeniem globalnych perspektyw gospodarczych.
Sektor energetyczny: spadki cen destylatów mogą mieć większe znaczenie niż zmiany cen ropy
Sektor energetyczny stracił w tym tygodniu około 5%, a ropa Brent ustabilizowała się w dość wąskim przedziale, w dolnych okolicach 90 USD za baryłkę. Rynek waha się między obawami o rosnącą podaż a ryzykiem odnowionych zakłóceń na Bliskim Wschodzie. Trwająca odbudowa produkcji i eksportu ropy w regionie wzmocniła oczekiwania na bardziej komfortową globalną równowagę podaży, podczas gdy nierozwiązany konflikt z Iranem wciąż niesie ryzyko nagłych przerw w dostawach.
Taka sytuacja „ani wojna, ani pokój” sprawia, że ceny ropy coraz słabiej reagują na geopolityczne doniesienia. Ataki i incydenty na szlakach żeglugowych nadal zagrażają podaży, ale ich zdolność do wywoływania trwalszych wzrostów cen osłabła, ponieważ uczestnicy rynku skupiają się na odbudowie produkcji i perspektywie nadwyżki ropy na początku 2027 r.
W tym tygodniu jednak ważniejsze może okazać się to, co dzieje się na rynku produktów rafineryjnych, a nie na samym rynku ropy. Londyński gasoil, czyli benchmark dla oleju napędowego, spadł w tym tygodniu o około 9%, do 157 USD za baryłkę, wobec około 200 USD na początku listopada. Amerykańskie kontrakty na olej napędowy także wyraźnie zniżkowały — nowojorski kontrakt ULSD (olej napędowy o bardzo niskiej zawartości siarki) spadł o około 7%.
To istotne, ponieważ olej napędowy, obok paliwa lotniczego i innych destylatów, jest „koniem pociągowym” globalnej gospodarki. Wysokie ceny bezpośrednio podbijają koszty transportu, logistyki, produkcji i rolnictwa, a ostatecznie ceny płacone przez firmy i konsumentów. Ostatnie spadki mogą więc stać się ważnym źródłem złagodzenia presji inflacyjnej w momencie, gdy uporczywa presja cenowa skłania rynek do wyceny kolejnych podwyżek stóp procentowych przez Rezerwę Federalną.
Rzeczywiście, szacunki Banku Rezerwy Federalnej w Dallas wskazują, że wyższe ceny paliw podniosły bazową inflację PCE w USA we wrześniu o 20–60 punktów bazowych. Utrzymująca się normalizacja cen oleju napędowego i innych paliw mogłaby stopniowo odwracać część tego impulsu inflacyjnego, choć przełożenie na ceny dla konsumentów zajmie czas.
Ważne jednak, że spadające ceny nie oznaczają pełnej normalizacji na rynku produktów rafineryjnych. Zapasy destylatów w USA wciąż są poniżej sezonowych średnich, a zakłócenia w pracy rafinerii i w eksporcie w regionie Bliskiego Wschodu nadal generują ryzyka po stronie podaży.
Mimo to kierunek zmian cen paliw nabiera coraz większego znaczenia. Jeśli ostatnie spadki okażą się trwałe, mogą z czasem obniżyć oczekiwania inflacyjne, zmniejszyć presję na rentowności amerykańskich obligacji skarbowych i osłabić dolara. Taki scenariusz przyniósłby ulgę nie tylko konsumentom i firmom, ale także rynkom surowcowym, które obecnie cierpią z powodu coraz bardziej restrykcyjnych warunków finansowych.
Czy słabszy wzrost i spadające ceny paliw mogą zmienić narrację Rezerwy Federalnej?
Choć w tym miesiącu wyraźnie wzrosły obawy o inflację i oczekiwania na dalsze podwyżki stóp procentowych przez Rezerwę Federalną, dwa zjawiska mogą podważyć coraz bardziej jastrzębi obraz: gwałtowny spadek cen energii oraz rosnąca niepewność dotycząca boomu inwestycyjnego w AI.
Wyprzedaż akcji powiązanych z AI i narastające wątpliwości co do tempa budowy centrów danych mają znaczenie wykraczające poza sektor technologiczny. Główny ekonomista Apollo, Torsten Slok, oszacował niedawno, że inwestycje związane z AI odpowiadały za 65% wzrostu PKB USA w trzech poprzednich kwartałach, bez uwzględnienia importu, co pokazuje rosnącą zależność gospodarki od utrzymania wydatków w tym obszarze. Istotne spowolnienie mogłoby więc uderzyć nie tylko w popyt na miedź, stal i inne materiały budowlane, lecz także w aktywność budowlaną, zamówienia na sprzęt, zatrudnienie i ogólny wzrost gospodarczy.
W połączeniu z gwałtownym spadkiem cen oleju napędowego i innych nośników energii takie spowolnienie mogłoby z czasem złagodzić presję inflacyjną i podważyć oczekiwania na dalsze zacieśnianie polityki pieniężnej. Szeroka wyprzedaż surowców w ostatnim czasie może już sygnalizować rosnące obawy o koniunkturę.
Na razie nastroje wciąż kształtują uporczywa inflacja i wysokie rentowności. Jeśli jednak słabszemu wzrostowi towarzyszyłaby trwała, „energetyczna” dezinflacja, Rezerwa Federalna mogłaby z czasem przesunąć akcent z walki z inflacją na wsparcie aktywności gospodarczej. Taka zmiana potencjalnie zmniejszyłaby presję na dolara i realne rentowności, tworząc bardziej sprzyjające warunki dla surowców — szczególnie dla złota i innych metali, które obecnie cierpią z powodu agresywnej likwidacji pozycji.
W takim momencie uwaga mogłaby też wrócić do napięć podażowych w kilku kluczowych surowcach. W końcu o cenach surowców decyduje nie tylko popyt, lecz także podaż. To rozróżnienie jest szczególnie ważne dla inwestorów na rynku terminowym, ponieważ niedobory podaży często tworzą krzywe futures w układzie backwardation — gdy najbliższe kontrakty są droższe od tych z dalszym terminem dostawy. Dopóki utrzymuje się backwardation, inwestorzy utrzymujący długie pozycje mogą korzystać z pozytywnego efektu rolowania (roll yield), co podbija wyniki ponad samą zmianę ceny bazowego surowca.
Tegoroczne wyniki sektora energii są tu dobrym przykładem. Podczas gdy sektor energii w indeksach Bloomberga odnotował wzrost „samych cen” o około 43%, całkowita stopa zwrotu — uwzględniająca dodatnie carry generowane przez podwyższony poziom backwardation — sięgnęła około 73%. Ta różnica istotnie wsparła także szerszy rynek surowców, podnosząc roczną stopę zwrotu indeksu BCOMTR do około 20%, wobec około 13% wzrostu liczonego wyłącznie na podstawie cen.
Te liczby podkreślają często pomijany aspekt inwestowania w surowce: nawet gdy same ceny pozostają pod presją, napięta podaż i korzystny kształt krzywych terminowych mogą nadal generować atrakcyjne wyniki dla inwestorów long-only (utrzymujących wyłącznie długie pozycje). Odwrotna sytuacja — przejście w contango, gdy dalsze serie są droższe od najbliższych — odebrałaby to wsparcie i mogłaby zamienić roll yield w balast dla wyników.
Perspektywy: poszukiwanie okazji w trakcie rynkowej wyprzedaży
Najnowsza korekta pozostawiła głęboko na minusie wiele pozycji, które przez sporą część roku cieszyły się popularnością, wystawiając na próbę przekonania inwestorów na rynku surowców. Najbliższym wyzwaniem pozostaje ryzyko, że sprzedaż napędzana przez dźwignię, momentum i potrzeby płynnościowe potrwa znacznie dłużej niż wynikałoby z fundamentów. Pozycjonowanie portfeli pod koniec roku, niepewność dotycząca najbliższych decyzji FOMC (Federalnego Komitetu Otwartego Rynku) oraz wyższa zmienność na rynkach sugerują, że inwestorzy nie będą skłonni szybko odbudowywać ekspozycję.
Jednocześnie skala spadków zaczyna stwarzać okazje dla inwestorów z dłuższym horyzontem, zwłaszcza w obszarach, gdzie strukturalne fundamenty podaży i popytu pozostają sprzyjające.
W przypadku złota argument dywersyfikacji nie zniknął — nawet jeśli bieżące zachowanie cen zdominowały wysokie realne rentowności i silny dolar. W przypadku miedzi globalne potrzeby inwestycyjne w sieci elektroenergetyczne oraz infrastrukturę pozostają znaczące mimo rosnącej niepewności co do krótkoterminowego wzrostu. Tymczasem na rynkach energii i na innych rynkach, gdzie dostępność jest fizycznie ograniczona, napięta sytuacja podażowa oraz potencjał pozytywnego efektu rolowania (roll yield) wciąż są ważnymi czynnikami dla inwestorów utrzymujących pozycje w kontraktach terminowych.
Kluczowe pytanie brzmi, czy presja inflacyjna, która wywołała najnowsze oczekiwania na zacieśnianie polityki pieniężnej, zacznie słabnąć, zanim słabsza aktywność gospodarcza wyrządzi trwalsze szkody po stronie popytu. Uważamy, że dla inwestorów długoterminowych zbliża się moment, by zacząć poszukiwać okazji, zamiast porzucać utrwalone, strukturalne tezy inwestycyjne. Do tego czasu kluczowe pozostają jednak cierpliwość i zdyscyplinowane budowanie pozycji — przynajmniej dopóki siły napędzające obecną wyprzedaż nie zaczną słabnąć.
