Outrageous Predictions
België legt strategische cacaovoorraad aan in Grote Choco Kluis (GCK)
Ole Hansen
Hoofd Grondstoffenstrategie
Saxo Group
Een handtas van 10.000 USD of een verfijnd gemaakte mechanische horloge wordt meestal niet gekocht vanwege het praktische nut, maar om wat het vertegenwoordigt. Deze items staan centraal in een mondiale luxemarkt die nu bijna 500 miljard USD waard is, aangedreven niet door noodzaak maar door identiteit, exclusiviteit en symbolische waarde. Hun aantrekkingskracht draait minder om het oplossen van problemen en meer om het uitstralen van status, smaak of ergens bijhoren.
Voor beleggers vormen ze daardoor een unieke vermogenscategorie. Van whiskyflessen en vintage verzamelobjecten tot aandelen in erfgoedmerken: luxe-investeringen gedragen zich vaak anders. Ze behouden prijszettingsmacht, tonen vaak veerkracht in mindere tijden en profiteren van langetermijntrends in wereldwijde welvaartsconcentratie, vraag uit opkomende markten en digitale distributie van luxegoederen.
Luxegoederen worden niet alleen gedefinieerd door hun prijs. In economische termen is een luxegoed een goed waarvoor de vraag onevenredig toeneemt naarmate het inkomen stijgt. In tegenstelling tot basisgoederen—zoals brandstof of voedsel—kunnen luxegoederen een positieve inkomenselasticiteit hebben. Hoe hoger het besteedbaar inkomen, hoe meer mensen eraan uitgeven.
Wat deze goederen onderscheidt, is een combinatie van schaarste, vakmanschap en symbolische waarde. Ze zijn niet-essentieel, maar cultureel verheven. Consumenten kopen ze niet omdat ze ze nodig hebben, maar omdat ze iets over zichzelf willen uitdragen. Economen beschrijven ze vaak als Veblen-goederen, waarbij de vraag juist toeneemt door hogere prijzen, omdat die exclusiviteit uitstralen.
Enkele voorbeelden van luxegoederen zijn:
Hoewel de productiemethodes enorm kunnen verschillen, hebben deze categorieën één gemeenschappelijke factor: de waargenomen waarde overstijgt vaak de functionele waarde. Voor beleggers is juist die perceptie bepalend voor de prijszettingskracht en de langdurige vraag.
De echte waarde van luxeaankopen ligt in wat ze vertegenwoordigen: status, aspiratie en identiteit. Hier komt psychologie om de hoek kijken. Vanuit een gedragsmatig perspectief wordt luxebesteding vaak gedreven door de wens om zich te onderscheiden. Dit fenomeen staat bekend als ‘opzichtig verbruik’: aankopen doen om welvaart, verfijnde smaak of exclusieve toegang uit te stralen die anderen mogelijk niet hebben.
Schaarste speelt hierbij een belangrijke rol. Beperkte productie, lange wachtlijsten en prijsstijgingen verhogen allemaal de waargenomen waarde. Hoe ingewikkelder het is om een item te bemachtigen, hoe begeerlijker het wordt. Daarom gedijen luxegoederen op gecontroleerde distributie en selectieve beschikbaarheid. Consumenten willen niet alleen het product; ze willen ook wat het over hen zegt.
Sociale factoren hebben eveneens invloed op de vraag. Bekende persoonlijkheden die een merk dragen of een bepaald item gebruiken, vergroten de bekendheid en het prestige. Wanneer een publieke figuur voor een bepaald merk kiest, is dat een krachtig signaal voor aspirerende consumenten. Dit geldt ook op sociale media. Platforms als Instagram of TikTok maken van luxe een visuele valuta. Producten worden statussymbolen—gepost, gefilterd en gedeeld.
Deze psychologische dynamiek verklaart waarom de vraag naar luxe sterk blijft, zelfs in tijden van inflatie of onzekerheid. Consumenten die kopen om hun identiteit te bevestigen of sociaal te profileren, blijven vaak trouw, ongeacht bredere marktdruk. Voor beleggers biedt inzicht in deze drijfveren context bij de prijszettingskracht en de “customer stickiness” van de vraag die de luxesector kenmerken.
De luxesector is uitgegroeid tot een markt van honderden miljarden dollars, en dat is niet zonder reden. Deze groei is niet alleen weggelegd voor de ultrarijken. Structurele macrotrends hervormen de hele industrie en maken luxe-investeringen tot een steeds relevanter thema voor langetermijnportefeuilles.
Daarom:
Tegen 2030 zullen naar verwachting meer dan 1,2 miljard mensen toetreden tot de mondiale middenklasse, voornamelijk in Azië. Naarmate inkomens stijgen, krijgen meer consumenten toegang tot instap-luxe—producten zoals cosmetica, geuren of kleine lederwaren. Deze categorieën fungeren vaak als het eerste stapje in de wereld van luxe en helpen merken om verder te groeien dan alleen de ultrarijken.
Ongeveer 84 biljoen USD aan vermogen zal tegen 2045 alleen al in de VS van eigenaar veranderen. Een groot deel daarvan gaat naar Millennials en Gen Z, die nu al meer geld uitgeven aan luxe en dit ook eerder doen dan voorgaande generaties. Hun keuzes weerspiegelen vaak andere prioriteiten: ze waarderen erfgoed, maar verwachten digitale toegankelijkheid, ethische standaarden en opvallend design.
Luxemerken opereren met minder prijsgevoeligheid. Hun klanten hebben doorgaans minder last van inflatie of renteverhogingen, waardoor merken hun marges kunnen behouden en niet hoeven te stunten met kortingen. Deze dynamiek heeft luxe-ondernemingen geholpen om bredere retail-benchmarks te overtreffen tijdens onzekere perioden.
Veel merken gaan verder dan alleen producten en stappen in ervaringen zoals hotels, jachten, gastronomie en zelfs wellness. Deze strategische verschuiving vergroot de inkomstenstromen en verhoogt de contactmomenten met klanten, wat leidt tot duurzamere en frequente klantrelaties. Beleggers profiteren van deze multichannel-ecosystemen, die minder afhankelijk zijn van enkele productlijnen.
De luxe-industrie omarmt direct-to-consumerkanalen en data-intensieve CRM-strategieën, waarmee e-commerce is getransformeerd van een risico tot een groeimotor. Via digitale platformen kunnen merken nu de prijssetting beheersen, personalisatie verbeteren en hogere marges behalen door eigen verkeer en gerichte klantbenadering.
De meest succesvolle luxebedrijven verkopen identiteit, niet alleen producten. Hun waarde is het resultaat van decennialange merkopbouw, storytelling en exclusiviteit. Erfgoed, vakmanschap en gecontroleerde schaarste creëren sterke emotionele binding en langdurige klantloyaliteit. Deze factoren zorgen ervoor dat bepaalde merken blijvende vraag en prijszettingskracht behouden—net zoals intellectueel eigendom dat in andere sectoren doet.
Niet alle luxe-investeringen zien er hetzelfde uit. Sommige komen in de vorm van aandelen, terwijl andere tastbaar zijn. Het begrijpen van dit verschil is belangrijk.
Beleggen in luxe aandelen of ETF’s biedt schaalbare blootstelling aan de sector. Beleggers kunnen gevestigde namen of bredere indices kiezen, en zo profiteren van de wereldwijde vraag, sterke marges en langdurige merkwaarde. Liquiditeit is hier een belangrijk voordeel—aandelen kunnen meteen worden gekocht of verkocht, en veel luxebedrijven keren kapitaal terug via dividenden of aandeleninkoopprogramma’s. Wel kan de liquiditeit verschillen: grote conglomeraten zijn zeer verhandelbaar, terwijl kleinere nichemerken mogelijk minder liquide zijn.
Luxevastgoed (denk aan stadsappartementen in wereldsteden of tweede huizen in resortgebieden) biedt zowel waardestijging als potentiële huurinkomsten. In krappe markten behouden deze eigendommen vaak goed hun waarde. Maar de instapkosten zijn hoog en de liquiditeit is laag. Deverkoop kan langer duren en transactiekosten kunnen het rendement drukken. Toch kan een appartement in Parijs of Manhattan voor veel beleggers zowel een investering als een lifestyle-bezit zijn.
Zeldzame uurwerken, limited-edition handtassen en andere high-end verzamelobjecten kunnen aanzienlijk in waarde stijgen. Volgens het Knight Frank Wealth Report zijn luxe horloges in het afgelopen decennium met 138% gestegen, en tassen met 67%. Deze markten vereisen echter expertise. De staat, herkomst en het juiste moment om te kopen of te verkopen zijn cruciaal. De liquiditeit is eveneens beperkt, omdat doorverkopen vaak via veilingen of gespecialiseerde platformen verloopt, met soms hoge kosten en wisselende prijzen. Bovendien brengen fysieke activa operationele lasten met zich mee: items moeten worden opgeslagen, verzekerd en geauthenticeerd. Horloges en tassen vereisen mogelijk klimaatgecontroleerde opslag. In tegenstelling tot aandelen genereren ze geen passief inkomen, tenzij ze actief worden verhuurd of doorverkocht.
Luxe-thema-ETF’s zijn een populaire manier geworden voor beleggers om brede blootstelling aan premiumconsumentenmerken te krijgen zonder individuele aandelen te kiezen of fysieke activa aan te houden. Deze fondsen omvatten doorgaans bedrijven uit mode, cosmetica, accessoires, sterke dranken, luxeauto’s en duurdere reis- of horecasegmenten.
De meeste luxe-ETF’s volgen indices gericht op bedrijven die een groot deel van hun omzet uit hoogwaardige consumentenbestedingen halen. Hoewel de exacte samenstelling varieert, ligt de focus meestal op mondiale koplopers met prijszettingskracht, sterke merkwaarde en internationale vraag. Beleggers profiteren bovendien van ingebouwde diversificatie over zowel sectoren als regio’s.
Luxe-ETF’s bieden directe diversificatie, lage instapdrempels en blootstelling aan langetermijnthema’s, zoals de groeiende wereldwijde welvaart, uitgaven van millennials en intergenerationele vermogensoverdracht. Ze zijn bovendien liquide en eenvoudig te herbalanceren.
Toch hebben de meeste van deze ETF’s een sterke focus op large-cap-posities, met beperkte blootstelling aan opkomende of niche luxe-merken. Bij passieve strategieën zijn beleggers ook gebonden aan de indexkeuzes van het fonds, zelfs als bepaalde merken onderpresteren of sectorwegingen uit balans raken. De rendementen van verschillende luxe-ETF’s kunnen ook sterk op elkaar lijken, doordat ze vaak een vergelijkbare kern aan holdings hebben.
Luxemerken hebben e-commerce ooit afgewezen, uit angst dat dit de exclusiviteit zou ondermijnen. Dat standpunt is veranderd. Tegenwoordig is digitale transformatie essentieel voor de manier waarop luxe groeit, concurreert en langdurige merkwaarde opbouwt.
Sociale media zoals Instagram en TikTok hebben de manier veranderd waarop consumenten luxeproducten ontdekken en ermee omgaan. Eén enkele influencer-post kan meer aandacht genereren dan een modeshow. Visuele storytelling en sociale bevestiging zijn onmisbare instrumenten geworden om jongere doelgroepen te bereiken. Luxe bevindt zich niet langer alleen in boetieks; het is te vinden in zorgvuldig samengestelde feeds.
Louis Vuitton, Gucci en Balenciaga hebben geëxperimenteerd met NFT’s, in-game skins en digitale verzamelobjecten om digitaal onderlegde doelgroepen te bereiken. Hoewel deze initiatieven de zichtbaarheid van de merken vergrootten, blijven het nicheprojecten. Eerdere voorspellingen dat digitale activa tegen 2030 goed zouden zijn voor een omzetstroom van 50 miljard USD, lijken nu optimistisch. De focus verlegt zich meer naar gecontroleerde innovatie en gerichte use-cases.
Merken beheren hun onlinewinkels nu met dezelfde precisie als hun fysieke flagshipstores. Hoogwaardige personalisatie, virtuele consultaties, gelimiteerde online drops en data-gedreven klantrelaties zorgen voor een gevoel van exclusiviteit. Direct-to-consumerkanalen verbeteren bovendien de marges en verminderen de afhankelijkheid van derde partijen.
Digitale hulpmiddelen stellen merken in staat om voorkeuren te voorspellen, doelgroepen te segmenteren en diepere cliëntrelaties op te bouwen. Deze verschuiving van transactionele marketing naar data-gedreven betrokkenheid verhoogt de loyaliteit. Voor beleggers wijst dit op margeverbeteringen, efficiënter kapitaalgebruik en een grotere veerkracht naarmate de digitale volwassenheid toeneemt.
Nu is het duidelijk waarom luxegoederen niet worden gedefinieerd door hun nut. Hun waarde komt voort uit perceptie, schaarste en culturele status. Deze kenmerken geven de sector een langetermijnveerkracht en prijszettingskracht, waardoor luxe is uitgegroeid tot een serieus beleggingsonderwerp.
Dit gaat verder dan veranderende consumentensmaak. De sector biedt hoge marges, sterke merkloyaliteit en een staat van dienst van relatieve stabiliteit tijdens neergang. De klantenbasis groeit wereldwijd, digitale strategieën zijn verder ontwikkeld en de vraag concentreert zich steeds meer rond de meest succesvolle merken, wat hun prijszettingskracht en concurrentievoordeel versterkt.
Blootstelling aan luxe—of dat nu via aandelen, ETF’s of zorgvuldig geselecteerde fysieke activa is—kan een manier zijn om het risicoprofiel van je portefeuille te balanceren, terwijl je deelneemt aan een sector die historisch gezien sterk scoort op merkwaarde en prijsdiscipline.